اسم سایتو وارد کردم  وقتی وارد سایت شدم با اینکه دلم نمیخواست به خاطر حرف دیشبش داستاناشو بخونم اما شروع کردم به خوندن حدود یک ساعت گذشت کم کم اون دلخوری که ازش پیدا کرده بودم با خوندن داستانش داشت رفع می شد  رسیده بودم وسط داستان اولش که یه دفعه دیدم آن شده خیلی خوشحال شدم  سریع براش پیام دادم که اگه کار نداری یکم با هم صحبت کنیم اونم گفت کاری ندارم بفرمایید ، ازش پرسیدم چی شد که شروع به نوشتن کردی ، گفت : حدود یک سال پیش یه  اتفاق ناخوشایندی براش افتاده و بعد از اون برای تسکین دلش شروع کرده حرفای دلشو به زبون آدمای تو قصش تعریف کردن . یه لحظه یاد غصه های خودم افتادم وسوالی که همیشه تو ذهنم بود چرا الهه رفت ، دوباره اشکی که مدتها نداشتمش سرازیر شد تو حالو هوای خودم بودم که دیدم ازم پرسیده تو چی کار میکنی  ، منم که غمو غصه های دلم کمتر از اون نبود شروع کردم نوشتن که توی دفتر مجله کار میکردم وبراشون داستان مینوشتم الان هم حدود دو ماهه که استعفا دادم میخواستم بازم براش بگم که گوشیم زنگ زد و مجبور شدم ازش خداحافظی کنم گوشیمو جواب دادم دیدم بهروزه ، بهروز پسر خاله الهه بود والبته دوستم صمیمی من توی دانشگاه، خیلی با هم جور بودیم معمولا زنگ میزد ومن به زور با خودش میبرد بیرون . اونروز هم بهم گفت بیا با بچه ها بریم پارک ، از من انکار واز اون اصرار که آخر سر قرار شد بیاد دنبالم . حدود ساعت هشت بود که اومد دمه خونمون.منم سوار شدم ، مثل عادت همیشم ازش سراغ الهه رو میگرفتم و اونم بدتر از من هیچ خبری از اون نداشت رفتیم فرهزاد بیشتر دوستای دوران دانشگاهمون بودند من خیلی حوصله این جور کارا رو دیگه نداشتم اما بد هم نبود. نزدیک ساعت یک شب بود که بهروز منو دمه در خونه پیاده کرد ازش خداحافظی کردم تا میخواستم در رو باز کنم ملیحه درو باز کرد سلام کرد وگفت چرا انقدر دیر اومدی . منم که اصلا حوصله جواب دادن نداشتم با یه ببخشید سرو تهش رو هم آوردم رفتم تو . دیدم بابام هنوز بیداره رفتم جلو وسلام کردم داشت فوتبال نگاه میکرد به منم گفت بشین ناگهان یاد اون موقع افتاده بودم که با الهه اومده بودیم اینجا اون خیلی فوتبالی بود  ومیشستن با بابا فوتبال نگاه میکردن ، اون بارسلونایی وبابا رئالی  .

آهی از ته دل کشیدمو رفتم سمت اتاقم لب تابمو روشن کردم دیدم داروک آنه براش پیام دادم حوصله داری بقیشو برات تعریف کنم ،اونم نوشت چرا که نه . شروع کردم نوشتن ،یک ساله زنم رفته نمیدونم کجا نمیدونم چرا اما رفته . از روز بعد از رفتنش همه جا رو دنبالش گشتم هر جایی که فکر میکردم امکان داشته رفته اونجا رو سر زدم اما هیچ کس ازش خبر نداشت پدرش هم بیچاره هیچی نمیدونست فقط یه نامه داشت که الهه توش نوشته بود بابا جون من یه چند وقت میرم مسافرت نگران من نباش . ملیحه هم که دوست دوران دبیرستان اون بود وحالا هم داشتند سال آخر دانشگاه رو میگذروندن بسیار جا خورده بود . یک ماه کارم شده بود گشتن دنبال الهه بعضی روزا از خواب که بلند میشدم وقتی دست روی تخت میکشیدمو میدیدم نیست یه دفعه میزدم زیر گریه و تا ظهر از فرط بی حوصلگی توان از جا بلند شدن نداشتم . سه ماهی هم اینگونه سر کردم بعد دیگه نتونستم توی اون خونه نبود الهه رو تحمل کنم به خاطر همین برگشتم به خانه پدرم اینا که نبود الهه رو راحت تر تحمل کنم ، دفتر مجله هم از دستم عاصی شده بودند یا کاراشون رو انجام نمیدادم یا ناقص یا اگه کامل هم بو د وسطش دلتنگی های خودمو مینوشتم ، مرتضی سردبیر مجله هم چون از دوستام بود و اوضاع منو میدونست چیزی به هم نمیگفت اما بعد از یه مدتی دیگه روم نمی شد برم مجله به خاطر همین هم استعفامو دادم الان دو ماهه بی کار میگردم و سربار پدرم هستم چند روز دیگه دقیقا میشه یک سال که الهه با بیرحمی تموم ترکم کرده . ببخشید تو رو هم ناراحت کردم اما در عوض خودم یکم سبک شدم . برام نوشت خوشحالم که منو قابل دونستی که  برام تعریف کردی اما یه سوال چی شد که باهم آشنا شدید ؟ منم که از خستگی و تکرار خاطرات تلخم بغضی توگلوم جمع شده بود ازش خواستم اگه میشه بعد از ظهر برات میگم . اون که انگار تازه متوجه شده بود ساعت هفت صبحه  گفت : آره خودمم خیلی خستم باشه برا بعد ازظهر ...........(ادامه دارد.)

نوشته شده در جمعه بیستم آبان 1390ساعت 9:41 توسط محسن شریعتی|